INHOUD Nick Steur gaat voort in Theater Kikker

dag 14 – Open atelier

Vandaag voor het eerst konden mensen gewoon direct van straat binnenlopen en een kijkje nemen. Het versterkte geluid van een drietal metronomen (en een ware rode loper) lokte het winkelend publiek regelmatig naar binnen.

De eersten waren een dappere moeder met zoon. De nieuwsgierige peuter begreep gelijk waarom ik zo lang met die rare tikkers bezig kan zijn. Op de foto is hij het starten en stoppen van deze magische machine aan het uitproberen.

Helaas moeten de grote mensen nog een tijd wachten eer ik probeer ze hun tijdsbesef te doen laten vergeten. Daar is vaak nèt iets meer voor nodig namelijk. Toch geloof ik dat dit vooronderzoek al een flinke basis neergezet heeft om juist dàt te kunnen bereiken.

dag 13 – tools for time

Vandaag met Anni kaila, een dansstudent van de HKU gewerkt, wat weer totaal andere energie en ideeën opleverde! Wat ongemakkelijk begonnen we de presentatie vanavond, aan een drie kwartier durende improvisatie, wat echt te gek is om gewoon te doen en elkaars kwaliteiten te leren kennen.

Harm Lambers merkte vanavond op dat de de installatie totaal anders werkt wanneer er ineens menselijke lichamen in bewegen. En toch zouden die lichamen en geesten zich moeten verhouden tot elkaar en de installatie want je kunt niet anders in zo’n ruimte! Een lichaam neemt timing en ruimte in, it’s another tool for time.

Na zo’n volle dag als vandaag voelt het alsof we drie dagen gewerkt hebben. We sleutelen niet alleen aan het concept van ‘tijd’ als inspiratie voor de performance, maar ook daadwerkelijk aan de tijd zelf. We verliezen ‘m uit het oog enwe raken ‘m kwijt maar doen er toch een dansje mee.

dag 12 – Maïté & Jacqueline

Wat een energie ineens! Het warme en diepe geluid van Jacqueline haar cello vult de ruimte. Maïté stoeit zich suf met de pendel die bijna half zo groot is als haarzelf en de metronomen kunnen er (bijna) geen genoeg van krijgen. Het ene na het andere idee of beeld of geluid biedt zich spontaan aan en ik heb moeite om ze allemaal te verwerken. Scene na scene ontpopt zich zowaar voor mijn neus als in een oud (want de nieuwe ken ik niet) Mario Nintendo spel en zelfs Florian, onze technieker van vandaag, blijft graag dichtbij om alles als een spons in zich op te zuigen.

dag 11 – puur racisme

1. de stijfheid van de ondergrond

2. het gewicht van de ondergrond

3. het aantal buisjes

4. de diameter van de buisjes

5. het aantal metronomen

6. het gewichtje van de metronoom

7. de metronoom zelf..

Dit zijn blijkbaar de belangrijkste variabelen waar ik nu twee weken mee heb lopen klooien totdat ik vandaag, eindelijk, het goede gerecht gevonden heb. Dit dankzij de krankzinnige ingeving dat de metronomen zelf wel eens ander gedrag kunnen vertonen, wanneer ze in een bepaalde groep worden gezet. Wie verwacht nu van precies dezelfde soort metronoom dat hij anders is dan alle anderen?

dag 10 – size does matter

Ik heb een geweldige bus; niet te klein, niet te groot. Het geeft me de enorme (positieve) beperking om een nieuwe voorstelling niet direct te groot te willen maken. Als het namelijk in mijn busje past, kan ik er overal mee naar toe! Zo ook naar Kikker, waar ik met welwillende techniekers zoals Stef de hele boel weer opgebouwd en opgewonden heb. Het lijkt een eitje, maar we zijn er toch een goeie dag mee bezig geweest (zie foto’s).

Gelijk een presentatie ertegenaan geknald, voor een gulzig publiek die ook nog eens een genereus gesprek aan wilde gaan (dank!). Ze waren trouwens niet vies van een beetje metronomen opwinden.. iets wat voor mij toch al een dagelijks ritueel geworden is. Het is even wennen, om zo vroeg in dit proces al mensen toe te laten, maar het voelt eerlijk waar, als een nieuwe en goede stap.

REAGEER