INHOUD De man achter het raam

Als ik naar mijn studio fiets passeer ik een oude garage, met daarboven een dienstwoning. De woning wordt bewoont door een man die daar altijd is. Hij zit voor het raam en kijkt vanachter een tafel bierdrinkend tv. Het maakt niet uit hoe vroeg of laat het is, de tv staat aan en hij zit daar, altijd. Al 2 jaar fiets ik langs deze man en kijk ik of hij er zit. Vaak kijkt hij ook precies op dat moment naar buiten. We doen beide alsof dit korte oogcontact niet bestaat. Hij is ongeveer 50 jaar, kaal en een ingevallen gezicht met een pokdalige huid dat altijd uitdrukkingsloos kijkt. Hij is Pools heb ik bedacht. Hij beheert het pand voor een schrale vergoeding. Met dat geld onderhoud hij zijn gezin in Polen, die hij 1 keer per jaar bezoekt met de kerst. Hoewel dit niet klopt want zelfs rond kerst zag ik ‘m zitten. Zijn Poolse vrienden, die elders in het land boven oude garages wonen, komen 1 keer in de maand bij hem bier drinken, roken en tv kijken. Met z’n allen zitten ze dan om de tafel, en dan negeert hij mij.

Ik heb me vaak afgevraagd wat er voor een ontmoeting zal plaats vinden als ik eens zou aanbellen bij de man achter het raam. Ik heb verschillende scenario’s bedacht en zie het script voor een korte film al voor me. – Een shot vanuit het raam naar buiten, waar je jaar in en jaar uit, door weer en wind een blonde jonge vrouw voorbij ziet fietsen. Ze draagt veel verschillende jassen en je ziet haar met de tijd ouder worden. En elke keer als ze voorbij het raam fietst, werpt ze een blik naar binnen. Elke keer het zelfde ritueel in alle jaargetijden en gemoedstoestanden. Dan gaat ineens de bel. De camera schrikt op en loopt langzaam en vertwijfelend naar de deur, die vervolgens langzaam en piepend  open gaat. Daar staat ze,…….’Hello Stranger!’-

Ik weet echter dat dit moment nooit zal gebeuren. Ik verlang er ook niet naar en wil hem ook niet echt ontmoeten. Hij laat mij elke keer beseffen wat voor een mooi leven ik heb. Stom eigenlijk. Zolang ik deze route nog fiets hoop ik een dag mee te maken dat hij er niet meer zit. Dat hij net voordat hij is weggerot een goede baan heeft gevonden en weer herenigd is met zijn gezin, waardoor zijn leven weer zo leuk is dat hij geen tijd meer heeft voor de tv.

Het Huis Utrecht heeft mij gevraagd om binnen een Artist in Residence nieuw werk te ontwikkelen, wat ik vervolgens zal exposeren in haar pand aan de Amsterdamsestraatweg. Met de man achter het raam als inspiratiebron heb ik een idee ontwikkeld voor een nieuwe autonome foto serie, en ben ik op zoek gegaan naar de vreemdelingen aan de Amsterdamsestraatweg.

Wat begon als een vooronderzoek, is nu een volwaardig eerste deel van het project ‘HELLO STRANGER!’ geworden. Met mijn camera ben ik eens een winkel aan de Amsterdamsestraatweg binnengelopen en heb ik een eigenaar gefotografeerd. Ik hoorde persoonlijke verhalen aan en verhalen over de Straat. De Amsterdamsestraatweg heeft een dubieus imago, en ik vroeg me af of ik hier mijn inspiratie zou kunnen vinden. Maar ik ben in de ban van de straat en zijn unieke verhalen geraakt, met zijn ondernemers met hun struggles en ambities. Zoals de man achter het raam een mysterie blijft, zo kreeg de Amsterdamsestraatweg een persoonlijk gezicht.

Ik ben nu alweer dik een half jaar bezig met dit project, en heb ondertussen 94 ondernemers voor mijn camera gehad. Met een aantal van hen heb ik gewerkt aan het tweede surrealistische deel van ‘HELLO STRANGER!’, waarover later meer. Het eindresultaat is vanaf 10 mei twee weken te zien in het pand aan de ASW. In aanloop daarvan zal ik jullie een paar keer op de hoogte houden van het proces en mijn ervaringen. Er valt nog heel veel te vertellen!

Miek

Miek exposeert in het winkelpand van Het Huis Utrecht, aan de Amsterdamsestraatweg 150, van 13-30 mei.

www.miekuittenhout.com
facebook/miekuittenhoutstudio

REAGEER