INHOUD Wat als alle omstandigheden goed zijn?

Ooit repeteerde ik in een ruimte met briefjes. Op de deurklink zat een briefje waarop stond dat je niet onnodig met de klink mocht rammelen, op de prullenbak een briefje waarop stond dat je er niet op mocht zitten, op de muur één dat je geen vegen mocht maken. Het raam mocht niet open als de verwarming aan was, tevens was schoppen tegen het stopcontact verboden. Als je de klep van de piano opendeed hing daar een briefje dat piano spelen 3 euro per uur kostte.

Tijdens een repetitie verloor ik ongemerkt een pingpongbal. Het bewijs dat ik niet goed veegde na de repetetitie werd tijdens een zakelijk gesprek over de kosten met een ernstig gezicht voor mij op het bureau gelegd.

Ik was daar zo min mogelijk. Voor ik het lokaal in ging wist ik precies wat ik ging doen en nam ik geen pauze. Elk dwaalspoor werd vermeden, elke bijgedachte geskipped, elke vraag uitgesteld. Dit was knopen doorhakken en zo snel mogelijk het pand verlaten.

Dwaalsporen inslaan, mezelf vragen stellen, lummelen, fouten maken, het helpt me allemaal om iets te maken. Maar het dan ook echt dóen is een tweede, ik vind het namelijk doodeng.

En wat dan als alle omstandigheden goed zijn? Als er geen briefjes hangen kan de knop om zou je zeggen. In de maanden van mijn onderzoek moest ik met mijn volle gewicht aan die knop hangen en trekken om hem om te krijgen, maar hoe dan ook, het is gelukt soms te onderzoeken en het eindresultaat los te laten.

Dat er zowel letterlijk als figuurlijk in Het Huis de ruimte wordt geboden om iets nieuws te doen, waarvan je de uitkomst niet weet, is een enorme luxe. Juist die luxe maakte dat ik niet vrijblijvend te werk ging: wanneer mensen mij serieus nemen kan ik het niet maken mezelf niet serieus te nemen. Daarbij was ik verrast en gevleid door al die geinteresseerde mensen die wilden weten wat ik deed, die mij vragen stelden en gretig meedachten. Hoewel de vragen en meningen me deden verdwalen, en dingen misschien juist onduidelijker zijn geworden dan ze waren, heb ik veel aan het onderzoek gehad.

Dit onderzoek heeft mij anders leren werken en zal ook volgende werkprocessen interessanter maken. En daar verheug ik me op: het  dwalen en proberen, falen  in  een zonverlichte ruimte met uitzicht op het spoor, zonder briefjes. Tot het op een dag klopt en ik ermee naar buiten wil.

Woensdag 16 april sloot Eva Knibbe haar residentie af met een presentatie voor programmeurs, collega’s, vrienden en familie. In haar derde en laatste blog kijkt Eva terug op 2,5 maand verblijf in Het Huis.

 

 

REAGEER