Op maandag 3 juni is de gevierde Britse auteur David Mitchell voor een vraaggesprek te gast in Het HUIS. Hij is in Nederland voor het Holland Festival waar de opera Sunken Garden vanaf 3 juni wordt uitgevoerd. Mitchell schreef het libretto voor deze opera. Het vraaggesprek is onderdeel van de serie King Kong van de schrijfopleiding van de HKU en wordt geleid door Don Duyns.

David Mitchell (1969) is een Britse schrijver. Hij publiceerde vijf romans, waarvan Cloud Atlas (2004) en The thousand autumns of Jacob de Zoet (2010) de bekendste zijn. In 2003 werd Mitchell opgenomen op de lijst met Best of Young British Novelists van het tijdschrift Granta en in 2007 stond hij op de lijst met de honderd meest invloedrijke mensen ter wereld van Time.

Mitchell schreef het libretto voor de multimediale opera met 3D-film Sunken Garden van componist Michiel van der Aa. Sunken Garden gaat over mystificaties en duistere waarheden, bescherming en manipulatie, het virtuele en reële, de isolatie van het internettijdperk, en de menselijke oerdrift om tot elke prijs aan de dood te willen ontsnappen. Lees verder over Sunken Garden op de site van het Holland Festival.

Waar: Het HUIS, Boorstraat 107
Wanneer: 3 juni, 13.00 – 14.30u.
Aanmelden: postbus@hethuisutrecht.nl o.v.v. Vraaggesprek David Mitchell en of je student of alumnus van de HKU of de UU bent.*)
Kosten: gratis

*) Studenten en alumni van de HKU en de UU hebben in geval van overweldigende belangstelling voorrang omdat deze activiteit door de HKU georganiseerd wordt.

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen. Je kunt er ook zelf een reactie achterlaten.

Dag 9 // Ceci n’est pas mon corps*
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Het menselijk lichaam begint tekenen van veroudering te tonen vanaf het 21e levensjaar. De aftakeling ontstaat doordat het lichaam belast wordt door aanvallen van vrije radicalen, die de DNA- structuur beschadigen. Rimpels ontstaan door langdurig samentrekken van de huid, zoals bij glimlachen. Een verminderde aanwezigheid van elastine zorgt voor meer huidoppervlak, bijvoorbeeld onder de kin.

De gemiddelde Nederlander is 39 jaar oud; deze leeftijd stijgt. De leeftijd van professionele fotomodellen neemt af. Idealiter beginnen ze hun carrière als ze tussen de 14 en 19 jaar oud zijn.

 * Dit is niet mijn lichaam

Day 9 // Ceci n’est pas mon corps*
The human body starts to show signs of ageing after the age of 20. The degeneration occurs as a result of free radicals attacking the body, which damage the DNA structure. Wrinkles are caused by repetitive motions of the skin, like the act of smiling. The reduced level of elastin creates a larger skin surface, for example, under the chin.

The average Dutchman is 39 years old; this age is increasing. Professional photo models keep getting younger and younger. Ideally, they start their careers when they are between 14 and 19 years of age.

*This is not my body

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen. Je kunt er ook zelf een reactie achterlaten.

Dag 8 // Ceci n’est pas notre peur*
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Angst is een afweermechanisme; Bij verontrustende signalen reguleert de amygdala de afscheiding van stresshormonen. Zo wordt het lichaam voorbereid om te vechten of te vluchten. De blik focust zich op het gevaar; overbodige details worden niet meer waargenomen. Wanneer de bedreiging te groot is, trekt de mens zich terug op vertrouwd gebied.

Vanaf 2001 is de hoeveelheid orthodox gelovigen toegenomen. Bidden in het openbaar wordt in een aantal Nederlandse gemeenten nu als uiterst onwenselijk (mogelijk onrustgevend) aangemerkt. In Frankrijk is het verboden. Gelovigen ervaren humoristisch bedoelde tekeningen in toenemende mate als bedreigend.

* Dit is niet onze angst

Day 8 // Ceci n’est pas notre peur*

Fear is a defense mechanism; when there are worrying signs, the amygdala regulates the secretion of stress hormones. By this, the body prepares itself to fight or to flee. The focus shifts to the threat, superfluous details are no longer perceived. When the threatening situation appears too great, man will retreat to familiar ground.

Since 2001, the amount of Orthodox believers has increased. In a number of Dutch municipalities praying in public is now considered undesirable (possibly disquieting). In France it is prohibited. Believers see drawings that are meant to be humorous increasingly as threatening.

*This is not our fear

“هذا ليس خوفنا”

إن الخوف هو آلية الدفاع؛ عند إشارات القلق تنظم اللوزة المخية إفراز هرمونات التوتر الأدرينالين والنورادرينالين. وبالتالي يكون الجسم مستعدا للقتال أو الفرار. ثم تزداد سرعة ضربات القلب والتنفس، ويقتصر تدفق الدم إلى القشرة المخية. يركز النظر حينذاك على الخطورة ولم يعد يلاحظ التفاصيل الزائدة عن الحاجة. وتعتبر الصلاة منذ عام 2001 في الأماكن العامة في عدد من البلديات الهولندية غير مرغوب فيها للغاية (من سبب احتمال وقوع قلق أواضطرابات). وينظر بشكل متزايد  إلى الرسومات المضحكة والفكاهية حول المؤمنين كأنها مهددة.

(هذا عمل فني عن حرية الدين)

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen. Je kunt er ook zelf een reactie achterlaten.

Dag 7 // Ceci n’est pas notre désire
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Een lichamelijk gebrek heeft vaak een negatief effect op de seksuele aantrekking. Dit wordt gedeeltelijk cultureel bepaald: de in de maatschappij gangbare ideaalbeelden nestelen zich in de hypothalamus: het deel van de hersenen dat de seksuele aantrekking stuurt. Het heeft ook een biologische oorsprong: Ieder mens streeft onbewust naar verbetering van de soort door reproductie, de zgn. natuurlijke selectie. Hij/zij gaat op zoek naar een partner die het meest geschikt lijkt voor het voortbrengen van gezond succesrijk nageslacht.

Sinds 2007 wordt elke zwangere vrouw aangeboden nader screeningsonderzoek te laten doen naar afwijkingen van het ongeboren kind. Het aantal vrouwen dat de zwangerschap door constatering van zo’n defect laat afbreken is sindsdien verdubbeld.

* Dit is niet ons verlangen

Day 7 // Ceci n’est pas notre désire*

A physical defect often has a negative effect on sexual attraction. This is in part determined culturally: prevailing images in society nestle themselves in the hypothalamus: that part of the brain that controls sexual attraction. It also has biological roots: Every human being unconsciously seeks to improve his species through reproduction, the so-called natural selection. He or she will search for the partner that appears most suitable for the creation of healthy and successful children.

Since 2007, all pregnant woman are offered the possibility of conducting screening tests in order to establish whether the unborn child has defects. The number of women that decides to interrupt their pregnancy after the discovery of such a defect has since doubled.

 *This is not our desire

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen. Je kunt er ook zelf een reactie achterlaten.

Dag 6 // Ceci n’est pas la nature
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Het denken in de westerse wereld verloopt volgens de tweedeling man/vrouw; volgens Freud is het eerste wat we vaststellen bij elk nieuw contact, of iemand man of vrouw is. Wanneer de herkenning niet automatisch verloopt, leidt dat tot onzekerheid,  irritatie of vrolijke beroering.

9 April jl. is in Nederland de transgenderwet aangenomen. Vereiste voor geslachtswijziging bij de burgerlijke stand is sindsdien de persoonlijke overtuiging tot het andere geslacht te behoren; nergens anders in de wereld is het mogelijk “vrouw” in het paspoort te hebben staan terwijl men een penis heeft. (in Australië bestaat er wel een derde optie: onzijdig.)

De laatste tijd is er toenemend onbegrip voor mensen met een afwijkende genderidentiteit, met name vanuit de traditioneel religieuze hoek. Ook het vinden van een baan is vaak niet eenvoudig, tenzij in de entertainmentindustrie.

* Dit is niet de natuur

Day 6 // Ceci n’est pas la nature*

In Western civilization logical thinking is based on the division man/woman; as stated by Freud, the first thing we take note of in every new encounter, is whether we are dealing with a man or a woman. When the recognition is not automatic, this leads to insecurity, annoyance or happy excitement.

On April 9 this year, the Netherlands accepted the transgender law. Since then, in order to change one’s gender at the Register Office, it is sufficient to be convinced that one belongs to the other sex; nowhere else in the world can you have ”female” written in your passport while having a penis. (Australia however offers another option: neutral.)

Over the past few years there has been an increased incomprehension towards people with deviant gender identities, especially from the religious corner. Also, it is not easy for these people to find a job, if not in entertainment.

*This is not nature

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen. Je kunt er ook zelf een reactie achterlaten.

Dag 5 // Ceci n’est pas de l’histoire*
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Het Nederlands slavernijverleden kwam na bijna 350 jaar ten einde in 1863. Rond diezelfde tijd dook de knecht ‘Pieter’ voor de eerste keer op in een kinderboek. Eén van de verhalen over zijn herkomst is dat hij op de slavenmarkt van Myra (Turkije) werd gekocht door de heilige Nicolaas. Nederlanders koesteren warme gevoelens van nostalgie voor Zwarte Piet.

Veel van hen zien de discussie over aanpassing van de huidskleur als een vorm van doorgeschoten politieke correctheid. Om protesten uit de gekleurde gemeenschap tegemoet te komen werden verwijzingen naar het slavernijverleden de afgelopen jaren wel gereduceerd: De knecht verloor zijn Surinaamse accent en gouden oorbellen. Zwarte krullen kwamen in de plaats van kroeshaar. Ook de roe verdween. Wat bleef was zijn talent in acrobatiek en zijn zwarte huid.

* Dit is niet de geschiedenis

Day 5 // Ceci n’est pas de l’histoire*

Dutch slavery was abolished in 1863, after approx. 350 years. Around the same time, helper ‘Peter’ was introduced for the first time in a children’s book. One of the stories about his origins states that he was bought at the slave-market in Myra (Turkey) by Saint Nicholas. The Dutch feel very nostalgic about Zwarte Piet (meaning Black Pete).

Many of them feel the discussion about changing his skin colour is some kind of exaggerated political correctness. In order to respond to protests from the coloured community, some attempts were made to reduce references to slavery: The manservant lost his Surinam accent and golden earrings. Afro-hair was replaced by black curls. His roe (a chimney sweep’s broom made of willow branches), disappeared. What remained was his talent for acrobatics and his black skin.

 *This is not history

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen.

Dag 4 // Ceci n’est pas le futur*
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Na een hoogconjunctuur, die zich veelal afspeelt aan het eind van een eeuw, volgt een periode van vertwijfeling en heroriëntering op de eigen cultuur. Die onzekere periode is vaak een voedingsbodem voor polarisatie, wat op haar beurt kan leiden tot (gewelddadige) conflictsituaties. Nederland beleeft momenteel de langste vredige periode uit haar geschiedenis. Door lidmaatschap van organisaties als NAVO en de VN bestaat onder de bevolking een groot vertrouwen in de instandhouding van die vrede. Als men over de krijgsmacht praat gebruikt men het liefst het woord defensie.

De kans op een aanslag in Nederland of op Nederlandse belangen is de laatste jaren toegenomen. Het dreigingsniveau terrorisme is in Maart 2013 verhoogd van ‘beperkt’ naar ‘substantieel’ o.a. door de toegenomen geweldsbereidheid onder jongeren.

 * Dit is niet de toekomst

 Day 4 // Ceci n’est pas le futur*

A period of boom, mostly manifesting itself towards the end of the century, will generally trigger a period of depression, which results in a reorientation on one’s own culture. This period of uncertainty can be fertile ground for polarisation, which can, in turn, lead to (violent) conflict situations. The Netherlands is currently experiencing the longest peaceful period in her history. Membership of organisations such as NATO and the UN has led the population to believe that peace will be maintained. When talking about armed forces one prefers to use the word defense.

The chance of an attack in the Netherlands or on Dutch interests has increased over the past years. The terrorist threat level was adjusted from ‘limited’ to ‘substantial’ in March 2013, amongst others due to a growing inclination to violence among youngsters.

* This is not the future

UITNODIGING // Presentatie Tijmen Legemaate op donderdag 23 mei om 19.30u in Het HUIS met nagesprek onder leiding van Jolie Vreeburg en Jannet van Lange.

Waarom nemen we bepaalde dingen in ons leven voor waar aan en trekken we andere in
twijfel? Waar ligt de balans tussen zeker weten en bevragen? Het geeft een gevoel van rust om ergens zeker van te zijn,om te geloven dat iets waar is. Maar de ervaring leert dat we er vaak naast zitten. Sterke overtuigingen maakten geloof tot waarheid. Denken we echt dat de vandaag de dag dat soort fouten niet meer kunnen maken?

We moeten constant wisselen tussen geloven en het bevragen van dat wat we geloven, maar zijn we in staat om beide te doen? Of sluit het één het ander uit? Dit spanningsveld is het uitgangspunt van de presentatie waarin onze perceptie van causaliteit een centrale rol speelt. Een chaotisch beeld van ogenschijnlijk willekeurige materialen, waar niet goed uit op te maken is wat er komen gaat. Hangende speakers, vallende boeken, houtblokken en één iemand op de vloer, die een poging doet te begrijpen hoe wij iets gaan geloven.

Tijmen Legemaate deelt zijn gedachten en praktische experimenten met ons in het theater, waar dat wat je gelooft niet altijd te vertrouwen is. De presentatie is het resultaat van een maand onderzoek in Het HUIS als vervolg op Tijmens afstudeervoorstelling van de MA in Performance Design aan de HKU in 2012. In zijn vooronderzoek werkte Tijmen samen met Mark Thur, geluidsvormgever.

Het onderzoek is mogelijk gemaakt met subsidie van de Gemeente Utrecht en onder begeleiding van Het HUIS.

Achtergrond
Tijmen is opgeleid als acteur en theatermaker aan de HKU en Norwegian Theatre Academy. Hij  studeerde in december 2012 af aan de MA in Performance Design aan de HKU met een onderzoek naar ‘conflict in non-narrative performance’ en een voorstelling over hoe we gaan geloven en onze persoonlijke waarheden ontwikkelen. Naast zijn eigen werk in Nederland maakt hij ook deel uit van de in Noorwegen gebaseerde collectieven LIVESTOCK en Happy Gorilla Dance Company.

Wanneer: donderdag 23 mei, tijd 19.30
Waar: Het HUIS, Boorstraat 107 Utrecht
Toegang: gratis
Aanmelden: postbus@hethuisutrecht.nl

Morgen (Pinkstermaandag) is Het HUIS overdag gesloten. ‘s Avonds ben je van harte welkom voor de Utrechtse première van PARADIJS in de tot oerwoud getransformeerde theaterzaal! PARADIJS is een voorstelling van theatergezelschap De Warme Winkel en toneelgroep Dood Paard en speelt in Het HUIS in het kader van het SPRING festival. Nieuwsgrierig naar de voorstelling? Lees er alles over op www.paradijs.nu

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen.

Dag 3 // Ceci n’est pas de l’amour
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Dag 3 // Ceci n’est pas de l’amour*

Door iemands blote huid aan te raken worden signalen doorgegeven aan de kleine hersenen, het gebied waar de emoties worden geregeld. Kinderen hebben de aanraking nodig om zich te hechten aan hun opvoeders.

Vaders zijn terughoudender dan in de jaren ’70 en ’80 in het openbaar tonen van tederheid richting hun kind. Er is een toegenomen besef dat de aanraking ook seksuele gevoelens bij hen kan activeren, of door de buitenwereld als zodanig kan worden geïnterpreteerd. Ook het foto’s maken van dit soort situaties kan derhalve gevoelens van ongemak oproepen. Fysiek contact tussen vrouwen en kinderen daarentegen wordt als geruststellend gezien.

 * Dit is geen liefde

Day 3 // Ceci n’est pas de l’amour*

By touching a person’s bare skin, signals are sent to the cerebellum, which is where emotions are controlled. Children need physical contact in order to become attached to their educators.

Fathers are more reticent than they were in the ’70s and ’80s concerning public display of affection towards their child. There is an increased consciousness that touching can also activate sexual feelings in them, or be perceived as such by the outside world. Also making pictures of these kind of situations can raise uneasy feelings. Physical contact between women and children, on the other hand, is seen as reassuring.

* This is not love