Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen.

Dag 4 // Ceci n’est pas le futur*
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Na een hoogconjunctuur, die zich veelal afspeelt aan het eind van een eeuw, volgt een periode van vertwijfeling en heroriëntering op de eigen cultuur. Die onzekere periode is vaak een voedingsbodem voor polarisatie, wat op haar beurt kan leiden tot (gewelddadige) conflictsituaties. Nederland beleeft momenteel de langste vredige periode uit haar geschiedenis. Door lidmaatschap van organisaties als NAVO en de VN bestaat onder de bevolking een groot vertrouwen in de instandhouding van die vrede. Als men over de krijgsmacht praat gebruikt men het liefst het woord defensie.

De kans op een aanslag in Nederland of op Nederlandse belangen is de laatste jaren toegenomen. Het dreigingsniveau terrorisme is in Maart 2013 verhoogd van ‘beperkt’ naar ‘substantieel’ o.a. door de toegenomen geweldsbereidheid onder jongeren.

 * Dit is niet de toekomst

 Day 4 // Ceci n’est pas le futur*

A period of boom, mostly manifesting itself towards the end of the century, will generally trigger a period of depression, which results in a reorientation on one’s own culture. This period of uncertainty can be fertile ground for polarisation, which can, in turn, lead to (violent) conflict situations. The Netherlands is currently experiencing the longest peaceful period in her history. Membership of organisations such as NATO and the UN has led the population to believe that peace will be maintained. When talking about armed forces one prefers to use the word defense.

The chance of an attack in the Netherlands or on Dutch interests has increased over the past years. The terrorist threat level was adjusted from ‘limited’ to ‘substantial’ in March 2013, amongst others due to a growing inclination to violence among youngsters.

* This is not the future

UITNODIGING // Presentatie Tijmen Legemaate op donderdag 23 mei om 19.30u in Het HUIS met nagesprek onder leiding van Jolie Vreeburg en Jannet van Lange.

Waarom nemen we bepaalde dingen in ons leven voor waar aan en trekken we andere in
twijfel? Waar ligt de balans tussen zeker weten en bevragen? Het geeft een gevoel van rust om ergens zeker van te zijn,om te geloven dat iets waar is. Maar de ervaring leert dat we er vaak naast zitten. Sterke overtuigingen maakten geloof tot waarheid. Denken we echt dat de vandaag de dag dat soort fouten niet meer kunnen maken?

We moeten constant wisselen tussen geloven en het bevragen van dat wat we geloven, maar zijn we in staat om beide te doen? Of sluit het één het ander uit? Dit spanningsveld is het uitgangspunt van de presentatie waarin onze perceptie van causaliteit een centrale rol speelt. Een chaotisch beeld van ogenschijnlijk willekeurige materialen, waar niet goed uit op te maken is wat er komen gaat. Hangende speakers, vallende boeken, houtblokken en één iemand op de vloer, die een poging doet te begrijpen hoe wij iets gaan geloven.

Tijmen Legemaate deelt zijn gedachten en praktische experimenten met ons in het theater, waar dat wat je gelooft niet altijd te vertrouwen is. De presentatie is het resultaat van een maand onderzoek in Het HUIS als vervolg op Tijmens afstudeervoorstelling van de MA in Performance Design aan de HKU in 2012. In zijn vooronderzoek werkte Tijmen samen met Mark Thur, geluidsvormgever.

Het onderzoek is mogelijk gemaakt met subsidie van de Gemeente Utrecht en onder begeleiding van Het HUIS.

Achtergrond
Tijmen is opgeleid als acteur en theatermaker aan de HKU en Norwegian Theatre Academy. Hij  studeerde in december 2012 af aan de MA in Performance Design aan de HKU met een onderzoek naar ‘conflict in non-narrative performance’ en een voorstelling over hoe we gaan geloven en onze persoonlijke waarheden ontwikkelen. Naast zijn eigen werk in Nederland maakt hij ook deel uit van de in Noorwegen gebaseerde collectieven LIVESTOCK en Happy Gorilla Dance Company.

Wanneer: donderdag 23 mei, tijd 19.30
Waar: Het HUIS, Boorstraat 107 Utrecht
Toegang: gratis
Aanmelden: postbus@hethuisutrecht.nl

Morgen (Pinkstermaandag) is Het HUIS overdag gesloten. ‘s Avonds ben je van harte welkom voor de Utrechtse première van PARADIJS in de tot oerwoud getransformeerde theaterzaal! PARADIJS is een voorstelling van theatergezelschap De Warme Winkel en toneelgroep Dood Paard en speelt in Het HUIS in het kader van het SPRING festival. Nieuwsgrierig naar de voorstelling? Lees er alles over op www.paradijs.nu

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen.

Dag 3 // Ceci n’est pas de l’amour
Video

Fotograaf: Willem Popelier

Dag 3 // Ceci n’est pas de l’amour*

Door iemands blote huid aan te raken worden signalen doorgegeven aan de kleine hersenen, het gebied waar de emoties worden geregeld. Kinderen hebben de aanraking nodig om zich te hechten aan hun opvoeders.

Vaders zijn terughoudender dan in de jaren ’70 en ’80 in het openbaar tonen van tederheid richting hun kind. Er is een toegenomen besef dat de aanraking ook seksuele gevoelens bij hen kan activeren, of door de buitenwereld als zodanig kan worden geïnterpreteerd. Ook het foto’s maken van dit soort situaties kan derhalve gevoelens van ongemak oproepen. Fysiek contact tussen vrouwen en kinderen daarentegen wordt als geruststellend gezien.

 * Dit is geen liefde

Day 3 // Ceci n’est pas de l’amour*

By touching a person’s bare skin, signals are sent to the cerebellum, which is where emotions are controlled. Children need physical contact in order to become attached to their educators.

Fathers are more reticent than they were in the ’70s and ’80s concerning public display of affection towards their child. There is an increased consciousness that touching can also activate sexual feelings in them, or be perceived as such by the outside world. Also making pictures of these kind of situations can raise uneasy feelings. Physical contact between women and children, on the other hand, is seen as reassuring.

* This is not love

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen.

DAG 2 // Ceci n’eat pas une mère
Video

Dag 2 // Ceci n’est pas une mère*
Sinds de anticonceptiepil openbaar verkrijgbaar is (1969), is de leeftijd waarop Nederlandse vrouwen zwanger worden gestegen. Nederland heeft het kleinste aantal tienermoeders ter wereld. (Congo heeft het hoogste aantal met één op de vijf tienermeisjes met een kind.) Nederlandse vrouwen zijn in staat eerst weloverwogen hun carrière te plannen en een gezonde sociaal economische basis op te bouwen, alvorens de vrucht te laten innestelen in de baarmoeder.
De hogere leeftijd van de moeder heeft ook andere gevolgen. Het risico op genetische afwijkingen bij het kind toe. De kwaliteit van de moedermelk neemt merkbaar af.

* Dit is geen moeder

Day 2 // Ceci n’est pas une mère*
Since the contraceptive pill became publicly available (1969), the age at which Dutch women have children has increased. The Netherlands has the lowest number of teenage mothers in the world (Congo has the highest where one out of five teenage girls has a child). Dutch women are capable of calmly planning their career first and assuring themselves a solid financial future, before they allow the seed to nestle itself in the uterus.
The increased age of the mother also has other consequences. The risk of genetic disorders in the child grows. The quality of breast milk diminishes noticeably.

*This is not a mother

Tien dagen, tien controversiële beelden. Ceci n’est pas is een installatie van theatermaker en HUIS-bewoner Dries Verhoeven en is te zien in het kader van SPRING van 16 t/m 26 mei op de Stadhuisbrug in Utrecht.

Dries Verhoeven etaleert tien actuele uitzonderingen op de regel. In een kleine glazen cabine middenin de stad wordt dagelijks een beeld getoond dat we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan de mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Op deze manier hoopt Dries bij toevallige voorbijgangers een discussie los te maken over de controverses van onze tijd.

Dagelijks plaatsen wij op deze website een foto en een video met het beeld van de voorgaande dag en de tekst die Dries bij dat beeld geschreven heeft. Op de weblog van Ceci n’est pas kun je dagelijks een overpeinzing van Dries over de reacties van het publiek op de installatie lezen.

DAG I: CECI N’EST PAS DE L’ART
Video

Woehaaaah, Het HUIS staat in mei op stelten! We hebben er zin in.
Kijk mee in onze agenda, pak die van jou erbij en prik een paar activiteiten waar je bij wilt zijn. De beknopte versie van de agenda vind je hier. We kijken uit naar je komst.

• Vanavond 17 mei nog te zien tijdens SPRING: de voorstelling SPEAK! van theatermaker Sanja Mitrovic. Het HUIS neemt vanaf deze week de zakelijke leiding waar voor Sanja, dus we zijn heel blij haar meteen in eigen stad te kunnen zien spelen!
• Donderdag 16 mei t/m zaterdag 25 mei staat de installatie Ceci n’est pas van HUIS-bewoner Dries Verhoeven op de Stadhuisbrug. Wat gebeurt er als we geconfronteerd worden met mensen om wie we liever met een grote boog heen lopen?
• Vrijdag 17 mei arriveren de tientallen plantenbakken die het decor vormen van de voorstelling Paradijs van De Warme Winkel en Dood Paard. Paradijs is van 20 mei t/m 1 juni te zien in Het HUIS in het kader van SPRING.
• Dinsdag 21 mei sluit Boukje Schweigman haar serie inspiratieavonden over Sense Of Space af met een gesprek met kunsttheoreticus Michael van Hoogenhuyze en geluidskunstenaar Horst Rickels.
• Donderdag 23 mei geeft theatermaker/performer Tijmen Legemaate de presentatie van zijn onderzoek naar causaliteit en de manier waarop wij in dagelijkse rituelen gaan geloven. Die avond vindt ook het KULTureel-Café plaats, ditmaal op locatie in het festivalcentrum van het SPRING-festival. Geïnspireerd door de voorstelling Paradijs van De Warme Winkel en Dood Paard staat deze editie in het teken van urban farming.

Vandaag, Hemelvaartsdag, zijn Het HUIS en onze TUIN gesloten. Morgen ben je weer van harte welkom!

Theatermaker en HUIS-bewoner Boukje Schweigman onderzoekt voor haar nieuwe voorstelling BLAAS in een serie van vier inspiratieavonden het onderwerp Sense Of Space. Dat doet ze met gasten uit de kunsten, de filosofie en de architectuur. Aanstaande maandag gaat Boukje met architecten Luc Willekens en Jasper Schweigman in gesprek over onze beleving van ruimte. Gaan architecten hier op dezelfde manier mee om als theatermakers? Welke middelen gebruiken ze om ons de ruimte op een bepaalde manier te laten beleven?
Meer info en reserveren.

In Het HUIS huren theatermakers en andere professionals kantoorruimte. Zij zijn de bewoners van Het HUIS. In deze rubriek laten we een bewoner aan het woord. Deze keer is dat accountant Bas van Heusden van accountantskantoor Kamphuis en Berghuizen.

Hoe is jouw bedrijf Kamphuis en Berghuizen in Het HUIS terecht gekomen?
Het HUIS is klant bij ons. We controleren de jaarrekening en geven financieel advies. Vorig jaar vertelde directeur Cobie de Vos mij over de nieuwe plannen van Het HUIS. Toen heb ik bedacht dat ik hier zelf ook wilde komen zitten. Ons kantoor is gespecialiseerd in kunst, cultuur, media en entertainment. Onder onze klanten zijn BNN, de Nederlandse Bachvereniging, Toneelgroep Oostpool en andere theatergezelschappen, tv-presentatoren, zangers. Door hier in Het HUIS te zitten heb ik direct contact met makers. Ons werk is helemaal niet creatief doordat het zo gebonden is aan regels. Dat maakt het werken met creatieven juist leuk. Het inspireert.

Van culturele instellingen krijgen we meer vrijheid in ons werk dan van bedrijven. Het verschil is dat die bedrijven primair gericht zijn op het overhouden van zo veel mogelijk geld. Culturele instellingen willen iets moois maken, het geld is daarbij niet het belangrijkste. Voor ons is de uitdaging om daar binnen de huidige regels over na te denken. Hoe kun je zo goed mogelijk omgaan met het geld uit subsidies, eigen inkomsten en giften? Wij kijken ook vooruit voor onze klanten. De sector moet ervan uitgaan dat subsidiestromen steeds verder zullen opdrogen. Daarop kun je je voorbereiden door bijvoorbeeld een vriendenstichting in het leven te roepen waarin je vermogen kunt opbouwen.

In de vorige editie van deze rubriek maakte theatermaker Lotte van den Berg zich zorgen over het feit dat het zakelijke denken de overhand dreigt te krijgen en daarmee het artistieke proces in gevaar brengt. Hoe kijk jij daar tegenaan?
Kijk naar tv-producenten als Endemol. Zij hanteren spelregels voor het ontwikkelen van nieuwe formats. Elk onderdeel van de ontwikkeling heeft een eigen kamer: in de eerste kamer wordt gebrainstormd, in de tweede wordt het concept praktisch uitgewerkt en pas in de laatste kamer wordt de haalbaarheid getoetst. Is het project financieel haalbaar? Gaat dit format voldoende kijkers bereiken? De culturele sector legt bij het ontwikkelen van nieuwe projecten hetzelfde traject af. Je moet de stappen van dat traject niet willen omkeren. Het artistieke werk bepaalt je bestaansrecht, dus dat moet altijd op de eerste plaats komen. Natuurlijk moet je periodiek de financiele balans opmaken, maar je moet ideeën niet in de bij voorbaat al op financiele haalbaarheid willen toetsen.

Hoe zie jij Het HUIS in relatie tot die balans tussen zakelijk en artistiek?
Ik zie Het HUIS in de eerste plaats als een zakelijke organisatie die ondersteunend is aan de podiumkunsten. De toegevoegde waarde van Het HUIS zit volgens mij grotendeels daarin: je hebt de expertise in huis om op het zakelijke en productionele vlak ondersteuning te bieden. Daarnaast legt Het HUIS verbindingen met andere disciplines.

De kracht van Het HUIS schuilt ook in de gezamenlijkheid van de medewerkers en de bewoners. Dat is zowel zakelijk als artistiek. Het feit dat je samen in één pand zit en op allerlei fronten samenwerkt, is naar de buitenwereld al een statement op zich. Ik ben benieuwd wat daar in de toekomst allemaal gaat uitkomen.

Wie wil je volgende keer aan het woord laten?
Cobie, de directeur van Het HUIS. Aan haar zou ik willen vragen: je had een bepaald plan voor Het Huis. Je bent nu een aantal maanden onderweg. Verloopt het volgens de ideeën die je vooraf had?